Pond

Een Lift van Boeddha

Vroeger dacht ik dat Boeddha een fervente wandelaar moet zijn geweest. ‘Het pad is het doel,’ schijnt hij gezegd te hebben. Dat kan toch net zo goed de volgende slogan uit de Nordic Walking brochure zijn? Over reizen kan het in ieder geval niet gaan. Een reis heeft namelijk een eindbestemming. Die staat in koeienletters op je vliegticket, daar wijst een vastberaden TomTom je de weg naartoe of daar gidst je Google Glass je net zo lang heen totdat hij het met een rode stip voor je neus kan projecteren. Zelfs als ik denk aan globetrotters die met ‘eindbestemming onbekend’ op hun voorhoofd de zeilen hijsen, gaat Boeddha er bij mij niet in. Ook zij komen immers ergens terecht en als dat geen nieuw onderkomen of onbewoond eiland is, dan toch altijd nog de grafkist.

Maar wie zou Boeddha zijn als hij wijsheden zomaar prijs zou geven. Hij verstopt ze natuurlijk onder een mantel van symboliek. Ik deed een poging: ‘het pad’ staat wellicht voor de manier van reizen. Neem je de geplaveide asfaltweg of het kronkelige moeraspad? Ja, daar gaat het om, dat is het doel. Stap je aan boord van de beperktheid van een cruiseschip of kies je voor de vrije avonturierskansen van de fiets?

Dat moest het zijn. Boeddha wil me behoeden voor the easy way, die leidt naar een grote pot met verveling en monotonie. Op avontuur moest ik! Deze nieuwe interpretatie aan den lijve ondervinden! De spannendste manier om op pad te gaan, was snel gevonden: liften. Als Jack Kerouac en Neal Cassady, het koningsduo uit de liftersgeschiedenis, trokken mijn beste vriend en ik van Amsterdam naar Parijs. Mijn bedlaken, door mijn moeder tot knapzak verknipt, hing aan een stok over mijn rug. We lieten al het bezorgde commentaar als vuilnis achter toen we bij het Amstelstation onze eerste lift vonden in de vorm van een Maserati. De weilanden langs de A3 aan ons voorbijschietend, verscheen er een glimlach op de gezichten van alle inzittenden. Op die van de chauffeur omdat hij de saaie rit naar zijn werk, normaliter gevuld met midlifecrisisoverpeinzingen, had verruild voor een demonstratie van zijn jeugdigheid,  en op die van zijn twee bewonderaars vanwege de intrede van dat onbeschrijflijke, vrije gevoel waar ze naar op zoek waren. Er volgden een hobbygeoloog in een jeep op weg naar de poolcirkel, de voorspelbare surfdude met een lading joints in zijn hippiebusje en een Malinese trucker met bloemen uit Alsmèr.

Een tweede waagstuk kon niet uitblijven. In een race wie er het eerst op een terrasje aan het Alexanderplatz zou zitten, verpletterden we een bevriend liftduo. Slechts één tripje later, een solo-ondernomen op-en-neer naar Brussel, kon ik al concluderen dat ook de manier van reizen niet het pad en dus ook niet het doel kon zijn. Telkens als ik op weer een onbekende achterbank plaatsnam, kon ik niets anders dan denken aan het moment dat ik uit zou stappen en aangekomen zou zijn. Hoe avontuurlijk je je vervoersmiddel ook uitzoekt, het vrije gevoel is verdwenen zodra het bewustzijn van het eindpunt opdoemt. Ik wilde zo snel mogelijk weer thuis zijn. De Poolse cowboy die ogenschijnlijk geen waarde hechtte aan snelheidslimieten, kwam als geroepen. De hardcoremuziek die uit de drie keer te veel subwoofers voor zijn Opel Corsa knalde, nam ik op de koop toe.

Misschien was deze herinnering de reden dat ik er na mijn eindexamen niet over peinsde om een reis zonder doel te gaan maken, zoals vele vrienden wel deden. Reizen omwille van het reizen zou voor mij ongetwijfeld hetzelfde uitpakken als die laatste trip naar Brussel. Vandaar dat ik besloot de boel om te draaien. Ik zou niet meer proberen het pad te vinden en daar een doel op te plakken, maar een concreet doel stellen en het pad daarnaartoe proberen te vinden. Mijn jeugddroom bleek hier uitermate voor geschikt: wereldkampioen taekwondo poomsae worden. Precies die tak van sport waarin nog nooit een Europeaan de wereldtitel had gegrepen. Waarvoor ik ver buiten mijn comfort zone moest reiken om kans te maken en waarvoor ik een flinke reis moest maken.

Vier maanden, twee crowdfundingscampagnes en een paar telefonisch doorbroken taalbarrières later, stond ik naast de tweevoudig wereldkampioene in de beste taekwondoschool van Zuid-Korea. Een compleet nieuwe wereld, gevuld met een dagelijkse dosis van acht uur trainingsgeweld, een wankload aan Koreaanse popmuziek, ook wel K-pop, en heel, heel veel kimchi. Ik leerde de Koreaanse samenleving kennen van binnenuit, door een duik in het diepe, daar waar de hiërarchie en traditie het sterkst zijn. Ik moest mijn oudere medeleerlingen ‘grote broers’ noemen; ‘vriend’ ben je alleen met exacte leeftijdsgenoten. De jongeren werd ik verwacht hier en daar te commanderen. Hoogtepunten waren er als de grootmeester van de school een sporadisch complimentje liet vallen tussen alle vernietigende kritiek door. Dolle blijdschap en fataal afzien wisselden elkaar zo af. De gedachte aan de WK-droom moest me erdoorheen slepen, mijn doel beschouwde ik als allesoverstijgend.

Toch bleek ik veel gelukkiger op de momenten dat ik mijn blik daar vanaf wendde. Niet omdat de vooruitblik twijfels over de haalbaarheid van mijn doel met zich meebracht, maar gewoon omdat het pad zelf veel interessanter was. Ik moest mijn opvatting over Boeddha de wandelaar nog één keer herzien. In Boeddha’s spreuk is ‘doel’ niet synoniem aan ambitie. Een ambitie ligt wel degelijk aan het einde van een pad en er is niets mis met het hebben ervan. In mijn ogen is ‘doel’ synoniem aan richtpunt. Het richtpunt van je aandacht. Zolang die bij het pad blijft, komt de rest vanzelf. Geen reden tot zorgen. Ligt je richtpunt vooruit bij je bestemming, of zelfs achter je, dan gaat al het moois van het pad langs je heen. Eindelijk was het me duidelijk. De spreuk was al die tijd een ode aan de reis.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s