Meester Bob’s Meesterwerk

Normaliter ben ik geen windowshopper. Maar vanochtend kon ik het niet laten om vijf minuutjes voor de voorruit van de gym te blijven staan. Meester Bob was namelijk al binnen en in zijn uppie aan de ochtendtraining begonnen. Ik werd er opeens denderend van bewust hoe one of a kind deze man is.

Een man van midden zestig die nog altijd the details koestert. Elke ochtend komt hij uit zijn bed met een missie.

Meester Bob trainde onverstoorbaar. Af en toe was hij zichtbaar ontevreden over een armtechniek en liep hij een half rondje hoofdschuddend door de zaal. Vandaag was zijn missie duidelijk het verbeteren van een bepaalde achterwaartse trap (eentje die ik persoonlijk graag uitstel omdat hij zo ontzettend moeilijk is). Hij herhaalde het tot in den treuren. Zo blijft meester Bob aan zichzelf knutselen; ik keek voor het eerst als buitenstaander in zijn atelier. Maar komt zijn meesterwerk ooit af?

Ik raakte verzeild in gedachten over het nut van al die uren training, zoals zo vaak. Ik had weer een aanleiding gevonden om mezelf af te vragen of ik niet te laat ben begonnen met dit niveau van training. Iemand uit de danswereld – de keiharde danswereld – sloeg me met een moker toen ze laatst vertelde dat je eigenlijk maar tot een bepaalde leeftijd écht vatbaar bent voor lenigheidsoefeningen. En die leeftijd ben ik zelfs al gepasseerd, laat staan meester Bob. Als iemand elke dag tien minuutjes stretching met me had gedaan, toen ik op mijn zevende begon met taekwondo, zat ik nu al lang en breed in de split. Klopt, ik word op dit moment leniger, al is het tergend langzaam, maar wie zegt dat dat niet morgen is afgelopen. Schluß, meer rek zit er niet in. Kan zomaar. En zonder dit soort kicks word ik geen wereldkampioen.

Dus hoe ziet meester Bob dat, dacht ik, terwijl ik er nog steeds bijstond als een jochie voor de etalage van de Intertoys. Meester Bob heeft het altijd over making progress. Al zijn het muizenstapjes, vooruitgang is vooruitgang. Waarom zou je de bijl erbij neergooien als dat schluß-moment nog niet is aangebroken? Alles eruithalen wat erin zit. Zoals ik vorige week schreef, kan eigendunk daar geen limiet aan stellen. En nu ben ik erachter dat ook leeftijd dat niet kan. Als ik ooit, misschien over 50 jaar, op het punt sta te stoppen met trainen, kan iemand mij dan dit stuk laten lezen? Mijn wereldbeeld zou namelijk in elkaar storten als meester Bob zou stoppen. Ik zou wel voor altijd samen willen knutselen.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s